Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Un problema técnico

31 de julio de 2013 a las 0:11

Onte paroume un señor na rúa para dicirme algunhas cousas amables e para comunicarme que el tamén escribía. Contoume que está redactando un libro de memorias para os seus netos, pois estima que tivo unha vida moi interesante. Non me aclarou a que se debía o interese da súa biografía porque do que me quería falar, en realidade, era dun aspecto técnico relacionado con ela. Pretendía saber se entraba dentro da normalidade utilizar nomes supostos para non ferir algunhas das persoas das que trata no libro.

Despois de intercambiar opinións sobre este asunto, quedamos en que, sempre que se poida, é mellor non molestar a ninguén. Nese momento aproveitou para confesarme que el non ten inimigos e que se leva ben con todo o mundo, ademais de que se sente un home de paz, incapaz de facerlle mal nin a unha mosca.

As memorias, non obstante, non eran o que máis preocupaba ao meu interlocutor, senón unha novela na que traballa desde hai anos. Novamente, o obxecto das súas dúbidas tiña que ver cun problema técnico. Como o protagonista morre asasinado ao final, quería saber como o pode matar: cun coitelo, con veleno ou nun accidente. Confeso que non souben que cousa contestarlle, por iso lle insinuei que o deixase vivo. Entón miroume con cara de asombro e díxome: “¿Vivo? Se é un tipo ruín que non merece vivir”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de xullo de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un capricho das células

30 de julio de 2013 a las 0:10

Esa moza a quen vin onte pola tarde sentada nunha terraza en Baiona é a vítima inocente dunha desorde caprichosa na natureza. Direi como era: alta, de corpo delgado e gracioso, loira con melena longa e ollos azuis, rostro perfecto. A boca grande e carnosa, os pómulos redondos, cubertos por unha pel suave e morena, unha miga pencosa. Pero o nariz… ¡unha calamidade de ósos prominentes e tempas anormalmente grandes, máis propias dunha vaca que dunha rapaza bonita como aquela!

Como é sabido, un dos moitos misterios que intrigan aos biólogos é o da xénese da forma, é dicir, esa arte escultórica que practican as células para esculpir un ser humano. Cada unha ten a súa especialidade. Unhas constrúen o corazón, outras fan os ollos e a boca, as orellas, os dentes. ¿Por que unhas veces se deteñen ao conseguir un nariz pefecto e outras seguen ata derramalo?

A esta mociña fixéronlle un traballo magnífico no corpo, ben visible grazas á pouca roupa que levaba, pero desgraciáronlle o nariz: esa chepa que lle sae un centímetro por debaixodas cellas é unha canallada, un exceso de produción celular que resulta indignante. Polas razóns que sexan, algún xene obstinado empeñouse en augarlle a vida a esta rapaza e chafarnos aos demais a visión dunha muller preciosa. Menos mal que a ciencia lle pode facer a puñeta a través da habilidade dun cirurxián plástico.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de xullo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

O racismo dos novos

29 de julio de 2013 a las 0:09

Todos estes suecos que votan con entusiasmo pola extrema dereita e que asisten sen rubor aos mitins de dous personaxes pintorescos, un aristócrata tronado e un pobre empresario de feiras e festas medio analfabeto, acabaron cun dos mitos que fixeron deste país un modelo exemplar de convivencia. Xa non lles importa que os acusen de racistas, un sambenito que dificilmente se soportaría hai dez anos, cando ese tipo de sentimentos se consideraban propios de países atrasados, en Suecia superados para sempre.

Todo volve. É unha das poucas afirmacións que un pode facer de maneira categórica sen medo a ser desmentido pola realidade apenas uns minutos despois de formulala. A historia, como a experiencia, non se acumula: hai que vivila. Unha desgraza.

Onte, escoitando na televisión tantos rapaces novos falando de forma agresiva contra os estranxeiros que viven en Suecia, un sentía tristeza e impotencia. Os argumentos das persoas que trataban de explicarlles de forma racional e serena que a xenofobia é un mal sentimento, inxusto, perigoso e fillo da ignorancia, parecían curas predicando as virtudes da castidade nun prostíbulo. Ese discurso xa o escoitaron estes mozos nas escolas desde nenos. Agora, confrontado coa vida, non lles serve de nada.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de xullo de 1993.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Icono

28 de julio de 2013 a las 0:08

Onte pola tarde, revolvendo entre os moitos cachivaches que fun xuntando nos días que andei de viaxe por Europa, atopei un pequeno icono que merquei en Moscú, creo que nun deses mercados chamarileiros que abundan nas rúas do centro da cidade. Gustoume, en primeiro lugar, porque era pequeniño. En segundo, porque era antigo e tamén fermoso. Ignoro que valor poida ter e tampouco me importa, porque non o comprei para vender, senón para gozar mirándoo. Polo aspecto debe ter xa moitísimos anos. E tamén polo gastado que está.

Ten o aspecto dun relicario con dúas portiñas. No centro, unha figura que semella O Salvador, cunha lenda en alfabeto cirílico que resulta ilexible. Na folla interior de cada porta, aparecen seis figuras máis, supoño que santos, que tampouco se poden recoñecer. Con todo, non é a beleza do icono o que me fascina, senón a súa historia, as mans polas que pasou, os bicos que recibiu, as oracións que escoitou. Fosen quen fosen os seus donos, acordareime deles para que sigan vivindo un pouquiño.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de xullo de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Bromista

26 de julio de 2013 a las 0:08

Dinme dun señor que anda polos parques de Vigo, ás veces tamén por Ourense, á caza de paisanos. Coñézoo. Non se trata dun atracador nin dun maníaco sexual nin dun tolo: é simplemente un bromista. Elixe as vítimas entre parellas de xente maior, sempre que lle parezan persoas sen estudos. Cando os ten localizados, séntase a beira deles e, dirixíndose ao home, dille: “¿Non é vostede don Benito, o veterinario de Outomuro?” O señor, humilde campesiño que se ve tratar de veterinario, bótase a rir, como ri tamén a súa muller. Logo, recuperados do despropósito, aclaran a confusión, ás veces incluso sacando o carné para que non queden dúbidas.

O bromista, paisano el tamén, insiste, como se o documento de identidade non fose unha proba definitiva. Diante das desculpas do falso veterinario, que xura que se trata dun equívoco, o outro dálle un ultimátum: “A ver, aliente”. Normalmente, o infeliz obedece e bota o alento. Só nese momento se aclaran as cousas: “Pois ten razón, porque don Benito alienta doutra maneira. Pero parecer, parécese”.

Este coñón do que falo, que exerceu de xastre nunha aldea ourensá ata que se xubilou aínda hai pouco, non pode vivir sen gastar bromas. Unha vez convenceu a un garda civil de que lle concederan categoría de curas a todos os do corpo e que lles ía corresponder a cada un “unha yegua para paseo”. Hai uns meses, mandou un veciño a cambiar unha radio á tenda onde a mercara porque non traía gaiteiros. Non se trata dun home alegre, senón melancólico, que para poder rir ten que inventar a súa propia diversión. Debe ser algo así como se un pobre cheo de fame tivese que poñer un ovo cada vez que quixese preparar unha tortilla.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de xullo de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Milagre e pronóstico

26 de julio de 2013 a las 0:07

Cóntame un amigo que en cuestión de chuvia provocada polos santos, un dos máis efectivos que el coñece é un san Pancracio que veneran nunha parroquia de aquí cerca, na montaña. Non se lle sabe dun só fracaso. Máis aínda, entre a invocación do seu favor e a caída das primeiras pingas de auga non pasan nunca arriba de dez ou doce horas, mesmo que a seca fose longa e pertinaz. Como resulta lóxico, o santo ten moitos devotos, aínda que limitados á comarca onde reside, pois non opera a distancia.

A intercesión require bañar a imaxe do patrón nunha poza que existe na parroquia e que ten a virtude de non secar nunca, mesmo que a chuvia falte durante meses. O día elixido para facer o rito, a xente acode á igrexa, escoita unha misa e despois vai en procesión ao lugar do baño. Con seguridade, ao día seguinte chove.

O meu amigo, que é pouco crédulo e un punto irreverente, asegura que o prodixio consiste en que o cura da parroquia nunca decide sacar o santo ata que, grazas á televisión e aos periódicos, está certo da chegada inminente dunha borrasca. Non digo que non sexa certo, pero penso que neste tipo de cuestións hai que ser prudentes. Tendo en conta a escasa fiabilidadade dos partes metereolóxicos, como todos temos comprobado, sería moi difícil de acertar o prognóstico sen expoñer ao santo a facer o ridículo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de xullo de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Os ideais e as ilusións

25 de julio de 2013 a las 0:15

Teño observado que cada vez que se fala da morte de Kennedy, todo o mundo recorda con precisión o lugar e a hora en que soubo da noticia. Eu baixaba da facultade, en Santiago, camiño dun café, e foi unha compañeira de estudos que me informou do atentado. Estaba tan nerviosa, a pobre, que me pediu que a acompañase ata a casa porque tiña medo a desmaiarse na rúa. Despois volvín cara ao centro da cidade e xa vivín o acontecemento como o vivimos todos: pegado ao televisor e absolutamente pasmado.

Houbo un detalle, non obstante, que me perturbou durante tempo. Daquela, vivía na mesma pensión onde eu residía, un rapaz americano inmensamente alto, tanto que lle tiñan que poñer un caixón supletorio aos pés da cama para que puidese dormir enteiro. Comentando aquela morte, dixo que Kennedy era un cretino.

Foi a primeira crítica que escoitei. Despois xa se fixeron públicos os seus amores furtivos, coas mulleres de pecar entrando e saíndo da Casa Branca. Tamén se puxo en cuestión a súa categoría de estadista; mesmo se falou de relacións coa mafia. É a rebaixa inevitable que se fai sempre de calquera mito. Pese a todo, onte lin nunha revista americana un dos mellores eloxios que se poden dedicar a un político. Falando de  Kennedy, un dos seus colaboradores oíulle definirse un día como un idealista sen ilusións.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de xullo de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

De todo

24 de julio de 2013 a las 0:08

Un amigo francés, periodista de profesión, que estes días está pasando as vacacións perto de Vigo, veu onte pola casa. Afeccionado aos cans, púxose a xogar cos meus, primeiro con Leda, que é unha “labrador”, é dicir, membro dunha clase canina aristocrática, mundialmente apreciada, ideal para guiar cegos ou para coidar raparigos; despois con Buba, que ten a desgraza de ser unha “rottweiler”, o cal vén ser algo así como nacer negro nun país de brancos. O meu amigo é dono dunha parella desta raza e os dous exemplares son, coma o meu, xente moi pacífica e tranquila, que non se mete con ninguén, nin sequera coas persoas despistadas que entran na finca.

Desde hai tempo, cando alguén tivo a ocorrencia de acabar cos “rottweiler” en Francia, o meu amigo está fastidiado. Eu mesmo, onte, despois de ler a noticia sobre esa neniña que morreu destrozada por un can desa clase, sentín como vergonza de ter un animal con tan mala fama. Non quero sucumbir, non obstante, á irracionalidade das cousas que oio, como un programa de radio que oín onte, lamentable.

Falando destas lerias, dicía o meu amigo francés que, no seu barrio, en Francia, nas aforas de París, o elemento máis perigoso non son os seus cans, senón un individuo que reside alí e que xa tivo incidentes, algúns deles coitelo en man, con dous ou tres veciños, un dos cales estivo a punto de matar hai dous anos por unha discusión futbolística. De momento, os moitos meses que pasou no cárcere parece que non o melloraron, pois agora, polo visto, engadiu ao seu propio perigo como home violento, unha motocicleta de gran cilindrada coa que atropelou xa un rapaz de pouca idade. Ou sexa, que entre os cans, como entre as persoas, hai de todo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de xullo de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Corridas de touros

23 de julio de 2013 a las 0:08

Hai uns días preguntáronme na radio polos touros, un espectáculo que non entendo. Contei, iso si, que son dunha vila con tradición taurina, que chegou a ter praza estable antes da guerra e na que, por aqueles anos, proliferaron os matadores. Eu aínda coñecín ao Manuel Dobaño, que se chamaba El Niño de la Botica, e ao Genaro Minumé, de quen esquecín o seu nome de guerra.

Tamén andara metido niso o Paco Legaña, que logo se dedicou ao taxi. O meu avó contaba con gusto algunhas daquelas corridas, sempre rindo.  Unha vez, por exemplo, deixaron en Xinzo uns touros enormes, de cincocentos quilos de peso. Foi unha confusión, pois o que tiñan que baixar alí eran becerros, máis de acordo coa arte e a capacidade dos toureiros locais. O caso é que a festa acabou en escándalo, tanto que os touros tivo que matalos a Garda Civil a tiro limpo.

Cando eu era rapaz, aínda se organizaban corridas polas festas de verán, con prazas portátiles. Nunha ocasión, un banderilleiro pasou moitos apuros porque era demasiado gordo e non entraba no burladeiro. Subírono entre varios espectadores, turrando del polo pescozo e polas pernas. Logo, no remate da primeira faena, alguén se decatou de que non había mulas para arrastrar o touro morto e sacárono da praza cun tractor, con volta de honor incluída. O peor é que había mulleres ataviadas con mantilla española.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de xullo de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Debate en Montpellier

22 de julio de 2013 a las 0:12

Un grupo de intelectuais españois e franceses xuntáronse en Montpellier para criticar e poñer en cuestión a chamada política do consenso. Segundo os congresistas, a converxencia entre o discurso dos partidos do goberno e os que están na oposición é cada vez maior, de maneira que moita xente empeza a preguntarse para que serven uns e outros. Por outra parte, a distancia entre a linguaxe dos políticos profesionais e as preocupacións da xente empeza a ser abismal, de aí que o desprestixio daqueles medra sen cesar e prepara o camiño polo que xa transitan algúns movementos populistas que fan da crítica aos políticos tradicionais a súa bandeira de enganche.

Para facer fronte a este panorama perigoso e negativo, os reunidos en Montpellier propuxeron que se volva pensar a política, tal como anunciaba o lema do congreso, que se reforce o papel dos poderes locais e rexionais e que se revitalicen os parlamentos. Nun plano menos concreto e máis romántico, quizais utópico, algúns dos asistentes falaron da necesidade de propoñer esperanza aos cidadáns e de inventar novas perspectivas. Como se ve, nada que non se lle ocorra a calquera pensando desde a súa casa.

Sobre o diagnóstico que estableceron este grupo de intelectuais non debe haber moitas discrepancias: son moitas as persoas que perciben con claridade os datos da denuncia. Onde poden xurdir as diferenzas é tanto na análise das causas desta situación preocupante como nas propostas destinadas a superala felizmente. Na recensión que acabo de ler non hai ningunha referencia a ese pobo que está en contra do consenso e que non quere oír falar de cousas tan aburridas como a inflación e o déficit público. Un escrupuloso sentido da elegancia, ou o temor escuro a pecar contra algo sagrado, impide trasladarlle a ese mesmo pobo un anaco da responsabilidade.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de xullo de 1992.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net