Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es Tevagustar.es
La Voz de Galicia
Blogs de lavozdegalicia.es
Á marxe do tempo

Unhas cartas

31 de Agosto de 2012 a las 0:07

No ano 1943, unha nena de trece anos chamada Lorraine Makler, residente en Filadelfia, nos Estados Unidos, escribiulle unha carta ao seu actor favorito, Ronald Reagan, na que lle confesaba a devoción que sentía por el. Pouco tempo despois, a rapaciña recibiu a resposta de agradecemento, que incluía unha fotografía co autógrafo do seu ídolo. Nada raro, se temos en conta que a admiradora formaba parte dun club dedicado ao famoso actor americano e que este coidaba moito os asuntos relacionados coa súa promoción. O que non resulta tan normal é o feito de que desde entón se iniciara unha correspondencia que ía durar máis de cincuenta anos.

As misivas que Lorraine recibiu en todo ese tempo, desde que Reagan era un actor especializado case en exclusiva en papeis de vaqueiro do oeste, ata que se converteu en Presidente dos Estados Unidos de América, forman agora un pequeno e valioso arquivo, con máis de trescentas cartas, a maior parte delas escritas a man, algunhas de seis páxinas. Agora irán parar á Biblioteca Ronald Re agan.

Polo que acabo de ler nunha revista americana, as ideas de Reagan que se poden deducir da lectura destas cartas non chaman a atención por intelixentes e, ás veces, son moi simples, como sucede cando fala de política internacional ou cando explica en que consiste o comunismo. Desde logo, se xulgamos o personaxe por estes escritos, non parece ter demasiado interese. Non obstante, hai un feito que resulta atractivo: esta fidelidade e constancia amistosa durante máis de medio século cunha muller normal, da que non podía esperar nada, a non ser a devoción desinteresada que sentía por el. Vese que todo ser humano pode ser admirable por algo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 31 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Conversas de verán

30 de Agosto de 2012 a las 0:05

Xa sei que non está ben escoitar as conversas dos demais, pero como a xente fala en voz alta resulta moi difícil non saber o que din, sobre todo nas terrazas dos cafés. Sucedeume onte pola noite en Panxón, mentres tomaba unha cervexa e me dedicaba a observar os movementos dos barcos fondeados no porto, xirando todos ao mesmo tempo, como parvos, na mesma dirección. Un grupo de persoas, ma mesa veciña, todas elas vestidas con roupa mariñeira, comentaba os incidentes dun paseo por mar.

Debo engadir, a xeito de inciso, que estes días vai unha calor tórrida por aquí abaixo, unha circunstancia que fai feliz a moitos, pero que ten tamén os seus detractores. Hai quen prefire que corra algo de brisa ou que estea un pouquiño nubrado, sen chover. En xeral, todo o mundo deplora os aspectos negativos do bochorno.

Estes navegantes dos que falo estaban felices polo ben que o pasaran. As mulleres falaban da calidade do bronceado que se colle nos barcos, mentres que os homes discutían sobre os aspectos positivos e negativos da navegación a vela ou con motor. Pareceume que un dos contertulios, de aspecto pacífico e bondadoso, con cara de home do interior, non estaba moi imposto na materia, tal como se desprendía das preguntas que deixaba caer. Por fin acabou botando unha sentenza: para el, o mellor do mar é que non hai moscas.

Esta columna publicouse orixinalmente o 30 de agosto de 1995.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un diamante

29 de Agosto de 2012 a las 0:08

A fins do ano 1920, o millonario Ned McLean e a súa extravagante muller, a célebre Evalyn Walsh, foron expulsados da Casa Branca porque aquel, durante unha recepción, non só se atreveu a facer augas menores na cheminea dun dos salóns, senón que fixo o mesmo nunha perna do embaixador de Bélxica. Moitos atribuíron a desgraza daquela historia á maldición do diamante Hope, do cal eran propietarios. Antes xa lle morreran unha filla e unha criada, cumpríndose así a lenda de que aquel diamante mataba.

O Hope era a única xoia que levaba a raíña María Antonieta cando o seu pescozo foi tronzado pola guillotina irreverente da Revolución francesa. Antes pertencera a Luís XIV, que morreu de gangrena. Este rei de Francia mercáralle o diamante a un tal Jean-Baptiste Tavernier, vítima tamén do maleficio, no seu caso mordido por uns cans.

Cando Evalyn Walsh McLean se arruinou, vendeulle o diamante ao xoieiro Harry Winston, que o donou a unha institución de Washington, á cal llo remitiu por correo. Un ano despois, o carteiro que entregou o paquete foi pillado por un camión e rompeu a cabeza nun accidente de tráfico, no que morreron a súa muller e o can. Por se fose pouco, ardeulle a casa. Leo agora nunha revista americana que este señor está convencido de que o diamante non tivo nada que ver coas súas desgrazas. Ata pode que teña razón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 29 de agosto de 1997.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Lección

28 de Agosto de 2012 a las 0:09

O outro día, mentres tomaba café cuns amigos pola noite, observei que na mesa do lado estaba un señor a quen nunca tiven o gusto de saudar, pero que coñezo de vista e por referencias, mais que nada porque hai anos vivín a conta del unha situación tan ilustrativa da condición humana como pouco edificante. Aínda non é vello, pero vese que os vinte anos que pasaron desde aquela o fixeron gañar en aparencia. No tempo do que estou a falar tiña fama de autoritario e intransixente, activista dunha organización política na que encaixaba moi ben o seu perfil agresivo.

Coa idade, supoño que minguada polos anos a furia dunha alma disposta a facer maldades contra os demais, recoñezo que gañou: ten un aire patriarcal. Na época de referencias denunciou a un amigo meu, editor e propietario dun periódico, por algún artigo ou algo así, non recordo ben. O que si teño moi viva na memoria é a copia da denuncia, que un alto cargo do ministerio lle fixo chegar amistosamente ao denunciado, e sobre todo unha carta posterior do denunciante, que ignoraba este feito, na que se ofrecía como “humilde colaborador de ese excelente diario”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un día para recordar

27 de Agosto de 2012 a las 0:08

Na casa de Blanca Jiménez, na vila asturiana de Castropol, hai un amplísimo salón situado na planta baixa, cuns confortables sofás de coiro de color marrón. Naquel lugar, nalgúns meses de agosto como este, polas noites, despois de cear, ás veces ata ben entrada a madrugada, faciamos tertulia o pequeno grupo de amigos que pasabamos alí uns días de vacacións. Era o complemento feliz dunhas xornadas que con frecuencia nos levaban de excursión pola costa ou de paseo polos arredores da vila.

Un dos amigos era Ramón Piñeiro, un home que gozaba coa conversa e a quen nunca se lle facía tarde para ir á cama. Esa tardanza, non obstante, non lle impedía erguerse cedo ao día seguinte. Desde o meu cuarto, no último piso, eu agardaba escoitar os seus pasos polas escaleiras camiño do comedor para baixar eu tamén.

A última vez que estivemos naquela casa no mes de agosto foi no ano 1990. Aínda que Piñeiro estaba moi enfermo e as catro persoas que o acompañabamos, Blanca, Sara, Gelia e mais eu, sabiamos que aquel ía ser o último verán que pasariamos con el, iso non nos impediu seguir coas nosas tertulias, nas que Ramón participaba contento, polo menos ata unha semana antes de morrer. Hoxe hai seis anos que sucedeu. Aqueles veráns felices de Castropol non volverán, pero sempre se poden recordar.

Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Dous amigos

26 de Agosto de 2012 a las 0:07

O outro día ceamos cuns amigos, sueca ela, el madrileño, que teñen unha casiña de vacacións no val de Tebra. Veñen desde Madrid todo canto poden, e poden sempre con seguridade na Semana Santa e no verán. Os dous están de acordo en que cando se xubilen, dentro duns anos, vivirán aquí de maneira permanente. A ela, isto recórdalle a Suecia incluso nun aspecto que a min me deixou sorprendido: que as cousas funcionan bastante ben. Hai tendas por todas partes, as estradas son cada vez mellores e a xente parécelles amable. Ademais de todo iso, está o clima: nin calor abafante nin frío intenso, un xusto pasar que se parece ao ideal.

Confeso que esta amiga da que falo é unha das poucas suecas que coñezo, das que viven neste país, que non fala mal del. Tratándose dunha muller culta, intelixente e refinada, a súa actitude ten máis valor. Naturalmente, coñece de que pé se coxea por aquí, pero da mesma maneira que coñece por que lado renquea a súa patria de orixe. De ambas as dúas terras, cando lles fai a crítica, non deixa de rir.

O seu home, fillo dun ilustre intelectual nacido en Aragón e dunha profesora sevillana, veu a Galicia por primeira vez hai moitos anos, cando era neno. Daquelas vacacións recorda ao seu pai falando en serio con Xavier Zubiri e á súa nai coñeándose amablemente de tanta filosofía. Desde entón, quérelle tanto a este país que, cando volve a Madrid, enche as paredes da casa das fotografías que fai por aquí. Desde hai uns meses, segundo nos contou o outro día, está feliz. No servizo hospitalario onde é médico ten de compañeira unha rapaza de Vigo. Pregunteille como era. A resposta foi: “Para min é como se tivese o verán alí todos os días”.

Esta columna publicouse orixinalmente o 26 de agosto de 1998.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Un soño falso

25 de Agosto de 2012 a las 0:06

Unha tarde dun mes calquera do ano 1931, o fotógrafo inglés Cecil Beaton asistía a unha festa nun piso elegante de Hollywood. Ía vestido con chaqueta branca, pantalóns curtos de pel de serpe tamén brancos, igual que os calcetíns e os zapatos, que eran da mesma color. Unha roupa non menos extravagante que as gasas e o polisón feminino de color rosa que utilizara uns anos antes en Cambridge, no transcurso dunha reunión social organizada para celebrar unha graduación académica.

Gustáballe chamar a atención. Na festa de Hollywood, unha muller guapísima achegouse a el e entregoulle cun sorriso adorable unha flor que acababa de coller nun floreiro. Cecil quedou marabillado: tres anos antes, desgustado porque esta mesma muller non o quixera recibir para facerlle unhas fotos, chamáralle maldita zorra no seu diario.

Era Greta Garbo. A pesar de que a ela non lle gustaban os homes e a el non lle gustaban as mulleres, decidiron xuntarse. Sobre esa relación publícase agora un libro nos Estados Unidos. Á parte de revelacións innecesarias sobre a vida sexual entre ambos, fálase nel da ignorancia supina da Garbo, que non sabía quen era Fellini, por exemplo, e do aburrida, gris e insubstancial que se vía no trato. Con todo iso en contra, non obstante, foi o soño de moitos homes.

Esta columna publicouse orixinalmente o 25 de agosto de 1994.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Cámara

24 de Agosto de 2012 a las 0:08

Pasei o día de onte estribillando coas cámaras vellas, todas elas de fol (para aqueles ós que lles soe raro esta palabra, direilles que esa é a única forma correcta de dicir en galego o que se chama «fuelle» en castelán), adquiridas en tendas fotográficas e anticuarios de media Europa. O que máis me chama a atención son dúas cousas: en primeiro lugar a súa beleza e o seu deseño; en segundo, a robustez e a calidade dos materiais empregados, o mesmo dos metais que as lentes ou os cromados, impecables a pesar dos anos transcurridos.

Hai, sen embargo, outro pensamento que se sobrepón a estes. Penso nos seus antigos propietarios. Por exemplo, nesa persoa que no ano 1930, nalgunha cidade do centro de Europa, mercou a Voigtländer Jubilar, agora no meu poder. Non me costa evocar a felicidade do momento, pero tampouco a vida do seu dono. Seguro que pasou a guerra. Hai que imaxinalo gardando o seu tesouro, esperando tempos mellores para retratar a familia. E logo, a necesidade de vendela e a súa tristeza. Dedícolle a alegría que me deu sen sabelo.

Esta columna publicouse orixinalmente o 24 de agosto de 2000.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Pecadiños

23 de Agosto de 2012 a las 0:06

Cando George Bush foi elixido presidente dos Estados Unidos, eu estaba en Nova York e seguín con bastante interese a campaña electoral a través da televisión. Unha noite, antes de ir durmir, escoitei unha señora do Partido Demócrata, intelixente e guapa, moi simpática, duns cincuenta anos, meténdose con sarcasmo co candidato republicano. Entre as moitas maldades que dixo del, unha foi que nacera cunha culler de prata na boca; a outra, moito máis ruín, que Bush sempre lle producira a impresión de ser un deses mozos que aparecen nos bailes da universidade e do que moitas estudantes din: “Ogallá que non me saque a bailar”.

Non sei se o fillo daquel home, que agora aspira a ser presidente dos Estados Unidos como o seu pai, lles produciría ás súas compañeiras de universidade esa mesma impresión. Se xulgamos polas enquisas, non parece que fose así: en xeral, Bush fillo cae ben, tanto ás mulleres como aos homes, resulta fotoxénico e televisivo, ten fama de guapo, e incluso de golfo, o cal pode ser outro punto ao seu favor.

O peor de todo é que os seus rivais e os seus inimigos, ademáis dos periodistas que se dedican a iso, xa empezaron a furgarlle no pasado. De momento, atoparon iso que os americanos chaman “peccadilloes” e que nós chamamos “pecadiños”. Polo visto, tomou cocaína cando era máis novo, tivo afección desmedida á botella e evitou ir á guerra de Vietnam. Ninguén lle reprocha, en cambio, a súa dureza, como gobernador de Texas, na aplicación da pena de morte, da que é partidario entusiasta, non sei se por convicción persoal ou porque sabe que esa actitude lle dá votos. Desde logo, só por esa razón, o meu non o tería. Pero non todos pensamos da mesma maneira.

Esta columna publicouse orixinalmente o 23 de agosto de 1999.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net

Unha cea de amigos

22 de Agosto de 2012 a las 0:10

Na noite do martes reunímonos en Vigo un grupo de amigos e amigas para cearmos xuntos. Facémolo varias veces todos os veráns. O motivo é aproveitar a estancia de Gonzalo Torrente Ballester nestas terras do sur de Galicia para poder falar con el, aínda que despois suceda sempre o mesmo, que el é quen menos fala de todos nós. En cambio, escoita con moita atención, incluso o que se di no extremo oposto ao lugar que ocupa. Quen non o coñeza ben pode pensar que está ausente. Mentira. Non se lle escapa unha mosca.

A novidade da cea do outro día foi que, cando o reloxo pasaba bastante da unha da mañá e os comensais empezabamos a pensar en ir durmir, Torrente arrincou a cantar tangos e produciuse unha especie de milagre. Despois de cinco horas de xuntanza, os rostros recobraron a frescura do comenzo e xa ninguén quería marchar.

Eu tíñalle escoitado tangos a Torrente moitas veces, case sempre recitados en voz baixa na tertulia de Baiona, en xeral como ilustración musical a algún recordo da súa adolescencia. Desta vez, non obstante, tratouse dunha verdadeira actuación: a concorrencia en silencio e el dando as notas unha a unha, sen fallar, e coas letras recitadas palabra a palabra. Ao rematar, con ovación incluída, alguén lamentou non ter alí unha gravadora. Eu creo que estivo ben así. Para estas cousas a mellor memoria é a do propio corazón.

Esta columna publicouse orixinalmente o 22 de agosto de 1996.

Marxe
Escrito por amarxedotempo Comentar
Facebook Tuenti Twitter Google Buzz Meneame.net